Chessworld Online Chess Forum - Checkmate with knight and bishop

Chess video mentioned on
[Letsplaychess.com Chess video forum]

Checkmate with knight and bishop

Chessworld Online Chess Forum - Checkmate with knight and bishop

Blogged with the Flock Browser

closed zone

'Closed Zone' Shows Gaza's Grimness
by Gishaorg March 11, 2009


The new animated film created by Yoni Goodman, Director of Animation for the Academy Award-nominated film "Waltz with Bashir", together with the human rights group Gisha. "Closed Zone" shows the closure of the Gaza Strip and its effects on the ability of 1.5 million human beings living there to fulfill their daily needs, as well as their dreams and aspirations. More details and videos at www.closedzone.com

http://www.groundreport.com/World/Clo...

viva la vida!

Viva La Vida Lyrics/music Video - Coldplay - For more funny videos, click here
coldplay: viva la vida
Lyrics:

I used to rule the world
Seas would rise when I gave the word
Now in the morning I sweep alone
Sweep the streets I used to own
I used to roll the dice
Feel the fear in my enemy's eyes
Listen as the crowd would sing:
"Now the old king is dead! Long live the king!"
One minute I held the key
Next the walls were closed on me
And I discovered that my castles stand
Upon pillars of salt, pillars of sand

I hear Jerusalem bells a' ringing
Roman Cavalry choirs are singing
Be my mirror my sword and shield
My missionaries in a foreign field
For some reason I can't explain
Once you know there was never, never an honest word
That was when I ruled the world
(Ohhh)

It was the wicked and wild wind
Blew down the doors to let me in.
Shattered windows and the sound of drums
People couldn't believe what I'd become
Revolutionaries Wait
For my head on a silver plate
Just a puppet on a lonely string
Oh who would ever want to be king?

I hear Jerusalem bells a' ringing
Roman Cavalry choirs are singing
Be my mirror my sword and shield
My missionaries in a foreign field
For some reason I can't explain
I know Saint Peter won't call my name
Never an honest word
but that was when I ruled the world
(Ohhhhh Ohhh Ohhh)

Hear Jerusalem bells a' ringings
Roman Cavalry choirs are singing
Be my mirror my sword and shield
My missionaries in a foreign field
For some reason I can't explain
I know Saint Peter won't call my name
Never an honest word
But that was when I ruled the world
Oooooh Oooooh Oooooh"

απ'το TVXS του Στέλιου Κούλογλου.

Διαβάστε την προκήρυξη της "Σέχτας Επαναστατών" Ψήφοι: 5
Δημοσίευση: 05-02-2009 07:44 από Ομάδα TVXS Προβολές: 3787 - Σχόλια: 137 - Κατηγορία: Πολιτική

Περιεχόμενα (1420 Ιστορίες) | Πρώτη | Προηγούμενη | Επόμενη | Τελευταία

Αποστολή με email

TV Χωρίς Σύνορα - Αποστολή με email Όλα τα πεδία υποχρεωτικά
E-mail παραλήπτη:
E-mail ή όνομα αποστολέα (λατινικά):
Κωδικός αποστολής [όπως εμφανίζεται - Νέα εικόνα]
TVXS.gr Project Διαβάστε την προκήρυξη της "Σέχτας Επαναστατών" http://www.tvxs.gr/v4604
Κλείσιμο

"ΟΣΟΙ ΔΕΝ ΟΠΛΙΖΟΝΤΑΙ πεθαίνουν. Όσοι δεν πεθαίνουν είναι θαμμένοι ζωντανοί στις φυλακές, στα αναμορφωτήρια, στα πέτρινα φέρετρα των νέων στεγαστικών προγραμμάτων, στα ασφυκτικά σχολεία, στις κατακαίνουργιες κουζίνες και κρεβατομαρες, τις γεμάτες χαριτωμένα έπιπλα αγορασμένα επι πιστώσει”. (RΑFΦράξια Κόκκινος Στρατός)

Μετά τις πρόσφατες επισκέψεις του υφυπουργού δημόσιας τάξης Μαρκογιαννάκη και του προέδρου του Πασόκ Γίωργου Παπανδρέου σε αστυνομικά τμηματα για την τόνωση του ηθικού της αστυνομίας, αποφασίσαμε και εμείς για τον ίδιο λόγο, τα ξημερώματα της Τρίτης να επισκεφτούμε αιφνιδιαστικά ένα καθόλου τυχαίο Α.Τ., αυτό του Κορυδαλλόυ που απέχει 500 μέτρα απο τα κολαστήρια των φυλακών και να χτυπήσουμε τους τυχαίους μπάτσους που βρίσκονταν εκεί. Στόχος μας ήταν να τους εκτελέσουμε. Γνωρίζαμε οτι στην γωνία του τμήματος βρισκόνταν ο ειδικός φρουρός και συχνά αλλοι δυο-τρεις συνάδελφοι του. Στην επίθεση μας χρησιμοποιήσαμε ένα υποπολυβόλο τύπου scorpion 7.65 mm, ένα πιστόλι των 9 mm καθώς και μια αμυντική χειροβομβίδα που δεν εξεράγη όταν την ρίξαμε καταπάνω τους. Τυχεροί αυτοί, άτυχοι εμείς, την επόμενη φορά δεν θα έχουν την τύχη με το μέρος τους. Οι σφαίρες μας ξεκαθαρίζουν την κατάσταση.”Το οργανωμένο αντάρτικο πόλης είναι ο μόνος δρόμος των επαναστατικών δυνάμεων για την Ανατροπή.”Μια πράξη ξεκάθαρη, που δεν χρειάζεται πολλά λόγια.

Πίστευε κανείς πως θα μιλάγαμε για αγώνα, χωρίς ταυτόχρονα να οπλιστούμε και να είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τα πάντα γι΄αυτόν;
Οι νεοεμφανιζόμενοι τρομοκράτες διαφωνούν με τον Επαναστατικό Αγώνα στην επιλογή του να χτυπήσει στα Εξάρχεια, με θύμα τον αστυνομικό Διαμαντή Μαντζούνη. Μήπως τα γαμημένα γουρούνια της αστυνομίας που σκοτώνουν ανενόχλητα, πίστευαν πως θα τους επιτρέπαμε να μας σφάζουν παθητικά σαν τα πρόβατα;

Στην πρώτη μας ενέργεια, ως ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ, στοχοποιήσαμε την αστυνομία. Τώρα είναι οι δικοί μας μαχόμενοι σχηματισμοί ενάντια στο μισθοφορικό στρατό του καθεστώτος. Απο δώ και πέρα η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο και μία σφαίρα, ενώ τα σώματα τους αποτελούν ιδανικό σημείο εξάσκησης σκοποβολής. Καμία θλίψη δεν αξίζει για τα φέρετρα που θ΄αρχίζουν να παρελαύνουν. Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα, ούτε ηλικία, έχουν απλώς το βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό. Γι΄αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε, έτσι κι αυτοί δεν είναι “ωραίοι” χωρίς μια τρύπα στη μέση.
Σε αυτούς που ήδη αναρωτιούνται, γιατί επιλέξαμε κάποιους τυχαίους μπάτσους κι όχι ένα υψηλόβαθμο στέλεχος, έναν μεγαλοδημοσιογράφο, ένα κρατικό λειτουργό ή έστω ένα καπιταλιστή, τους απαντάμε ότι θα ΄ρθει κι η σειρά τους Επιπλέον, μέσα απ΄την ενέργεια μας αυτή, ξεκινάμε ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο, χρησιμοποιώντας την τακτική της μόνιμης απειλής. Οι σφαίρες εναντίων ανώνυμων αστυνομικών μεταφέρουν ένα τελεσίγραφο σε όλες τις βαθμίδες των σωμάτων ασφαλείας. Τώρα ο κάθε απρόσωπος μπάτσος πρέπει να γνωρίζει πως ίσως να είναι ο επόμενος στόχος της ΣΕΧΤΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ. Ίσως αυτή τη στιγμή που διαβάζει αυτές τις γραμμές η κάνη ενός όπλου να΄ ναι στραμμένη πάνω του. Αυτά είναι τα “τυχερά” της δουλείας τους.” Όταν έχεις ένα πιστόλι στη ζώνη σου πρέπει να γνωρίζεις τους κινδύνους. Όμως οι μπάτσοι θέλουν να παίρνουν το μισθό τους χωρίς να πληρώνουν τις συνέπειες.”Αρχίστε να υποβάλλετε παραιτήσεις γιατί αλλιώς θα ξεκινήσετε να μετράτε τάφους.

Ίσως κάποιοι να σοκάρονται απ΄την κυνικότητα μας και να μιλάνε για “έλλειψη πολιτικού και ιδεολογικού υπόβαθρου.”Εμείς όμως δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να δικαιολογήσουμε η ακόμα και να επεξηγήσουμε τη δράση μας. Δεν κάνουμε πολιτική, κάνουμε αντάρτικο. Τόσες δεκαετίες τα πολιτικά κόμματα, η δικαστική και εκτελεστική εξουσία απέδειξαν τα συμφέροντα του κατεστημένου που εξυπηρετούν. Η εποχή των αναλύσεων έχει πλέον λήξει...

Ήδη γνωρίζουμε πως μερικές δεκάδες μαχητές, γυναίκες και άντρες, προειτοιμάζονται να περάσουν στη πρώτη γραμμή της ένοπλης αντεπίθεσης.

Τους καλωσορίζουμε.

Υ.Γ: Συμφωνούμε με τους αγωνιστές του επαναστατικού αγώνα για την επιλογή τους να στοχοποιήσουν κι αυτοί την αστυνομία.
Διαφωνούμε όμως στην επιλογή των τοποθεσιών που διάλεξαν για να αναμετρήθουν με τα γουρούνια. Βασική αρχή του αντάρτικου πόλης είναι πως δεν χτυπάμε απ΄τα εδάφη, που αναπτύσσονται οι πολύμορφες διαδικασίες του αγώνα, μετατρέποντας τα σε ευάλωτες ζώνες καταστολής. Αντίθετα, προσβάλλουμε το άβατο του εχθρού. Έτσι συσπειρώνουμε τις δικές μας δυνάμεις και αποφεύγονται καταστάσεις αστυνομικής κατοχής. Ο δεύτερος γύρος του αντάρτικου πόλης ξεκίνησε...
Εκατό λουλούδια άνθισαν, είναι οι εκατό επαναστατικές οργανώσεις.

ΣΕΧΤΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ


Η προκήρυξη δημοσιεύεται στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας Τα ΝΕΑ

Απο το zougla, ένα σχόλιο του Σκούρτη,που μας άρεσε.

Εξουσία μου, μαλακία μου

4 Φεβρουαρίου 2009, 20:16

Γιώργος Σκούρτης

(Δεν έχω κανένα σχόλιο. Τα παραθέτω… Όχι για το χτεσινό δελτίο τύπου της ΓΑΔΑ – αξιότιμε και αξιόμαχε Αρχηγέ κ. Τσιατούρα, εγώ σ’ αυτούς που το έγραψαν και το διοχέτευσαν θα έδινα το παράσημο της βλακείας της Εξουσίας. Αλήθεια, τι γίνεται με όλα αυτά τα ανεξερεύνητα εγκληματικά ή τρομοκρατικά; Τους… «ακουμπάτε»; Ε, εντάξει, κι αυτό παίζει…).

Η αναφορά που ακολουθεί ανήκει στον Ιωάννη Πετράκη, υπαστυνόμο του Κιλκίς, ο οποίος στις 7 Απριλίου 1923 αναφέρει στο τοπικό αστυνομικό τμήμα εγγράφως: « Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης παρά λίμνην της Δοϊράνης, εωράκαμεν τους ληστάς. Κράζων δε «σταθήτε ρε πούστηδες, γ…το σταυρό σας» και απαντησάντων «κλάστε μας τα…» απέδρασαν». { σχόλιο δικό μου:είναι η εικόνα πάνω αυτό}

(Καλά, διαβάστε τώρα και το πιο υπέροχο!)

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΤΑΓΗ

Προς απάσας τας αρχάς που διοικούν το χωρίον Ματαράγκα Καρδίτσης:

Δήμαρχο, ιερέα του χωριού, Δάσκαλο και απαντάς τους προύχοντας του χωριού. Ήλθα εις Ματαράγκαν κατόπιν διαταγής του Διοικητού μου μετά ενός χωροφύλακος προς επιβολήν της τάξεως από άκρου εις άκρον του χωρίου ευ χρονοτριβής και άμεσα.

Διότι προχθές στο σιργιάνη μετά την θίαν και Ιεράν Λιτουργίαν εν το Ναό όταν έπεζαν τα κλαρίνα και τα όργανα ο Κώστας ( ας μην αναφέρο το όνομα του ) χόρεβε σινέχια μπροστά χορίς να αφίνη και τους άλους να χορέψουν μπροστά και κατά σινέπια παραξιγιθίκατε και πλακοθίκατε στο ξίλο με τα παλούκια και τα μαχέρια με αποτέλεσμα και κατά συνέπια να τραβματιστούν πόλοι άνθροποι.

Πάραφτα να εφαρμόσετε απάσας τας εξίς διαταγάς μου:

1) Αν ξανασιμβή τιάφτη πράξης εν τω χωρίο να γνορίζετε ότι -θα σας συλλάβω και άνεφ χρονοτριβής άμεσος θα σας κλείσο στη φυλακή. Όταν πέζουν τα κλαρίνα και τα μουσικά

όργανα στο σιργιάνη στο πανιγίρη και στο γάμο πρέπη να χορέβουν μπροστά άπαντες που επιθιμούν να χορέψουν και όχι μόνο ο ίδιος άνθροπος.

Αφτό είνε γαηδουριά.

2)Μου αναφέρθικε ότι ο γάηδαρος του χαντζόπουλου τον Σεπτεμρίο μπίκε στο καλαμπόκ του Βάιου( ας μην αναγράψο το επίθετο )και ο Βάιος εκνεβρίστικε και καρφοσε τον γάηδαρο με τιν αξάλη στο ένα καπούλη. Καταλαβένετε ότι ο γάηδαρος δεν είναι ο όνος αλά ο Βάιος. Άνεφ πολόν σκέψεον καταλαβενη κάνης ότι το κεφάλη δεν εχη μιαλό αλά κολοκιθόσπορο. Απαγορεύετε να ζαναγίνη εκ νεου τετιο απαράδεκτο η παρόμιο πράγμα,

3)Πίγα στο μαγαζη για καφε και από εξο βρομούσε κατρουλιό. Απαγερευετε να κατουράτε έξω στον τιχο του μαγαζιού.

4)Απαγορεύετε το βρισίδιν το φονασκίν και εντός του καφενίου το ανεμίζιν διότι είναι χιμόνας και εσθάνετε τις αποφορά από τι βρόμα. Όστις επιθιμη να ανεμιστη να εξερχετε εξοθεν του καφενίου.

5)Ίδα πολες γυνεκες να πιάνουν τη σιγγουνα μετά του υποκαμίσου να το τραβούν προ τα έμπροσθεν να ανίγουν τα πόδια και να ουρούν ορθίος. Το τιούτον είναι απαράδεκτο και πρεπη άνεφ χρονοτριβίς να τις βρακόσετε άπαξ και διαπαντός.

6)Όταν λίαν προίαν πάτε τα γελάδια στο γελαδάρη και γιρίζοντας πρεπη ανιπερθετοί να μαζεβετε τις βονιες των ζώον από το δρόμο, το ίδιο να κάνετε και το βράδη διότι δεν εχη που να πατίση όστις βαδίζη εις τας οδούς του χωρίου. Και εκτός του τιουτο σας χριάζοντε αι βονιες να ζεστενεστε στο μπουχαρί το χιμόνα με τα κρια.

7)Σε καθε πανιγίρι αποκριές πάσχα και γάμους που βαδίζη καλοντιμένος ο κόσμος κ πάι στην Εκλισία και μετά χορεβη στο σιργιάνια και στους γάμους πρεπη άπαντα τα σκυλιά να είναι δεμένα δια χονδρόν αλισίδεον και σχινίον προς αποφιγίν ατιχιμάτων εκ τον σκιλοδακομάτων.

8) Να μίν πίνετε πολί ινοπνευματόδη ποτά τσίπουρα και ίνους και μετά ξερνοβολατε και κάνετε χαζαμάρες.

$) Να τιρίσετε άνεφ αντιρίσεος και χρονοτριβης την άνοθεν τάφτην διαταγην μου άνθροπη σκυλη και γινεκες διότι όπιος συληφθη παραβάτις θα τον σιλάβο και (…………) αλίμονο του θα τον ταραξο και θα τον μαβρίσο στο ξιλο.

Να με σινχοριτε αν έκανα κάπιο σιντακτικό λάθος καθότι τελίοσα και εγώ την τρίτη τάξη του Δημοτικού σχολίου διότι δεν με έστιλε ο πατέρας μου από το χωρίον στιν Λάρισαν για να μάθο περισσότερα. Σαν καραγκούνις που είμε και εγό λαβένετε άπαντες τας γραφάς μου τας οπίας θέλετε δεν θέλετε θα τας τιρίσετε ερθέτος.

Εν Ματαράγκα τη 8^η Δεκεμβρίου 1907

Ο Διοικητής του Χωρίου

Νικόλαος Παπακωνσταντίνου

Υπονωματάρχης

Υ.Γ. Εμένα πάντως μου θυμίζει (μετά από τοοοόσα χρόνια!), λογίδρια των εκπροσώπων τύπου – και Αρχηγών κάποιες φορές – όχι μόνο της Αστυνομίας, αλλά και μεγάλων κομμάτων

----------------------------------------------------------------------------------------------

Αλλά για να βάζουμε και τα πράγματα στη θέση τους, το μικρό στην αρχή του Πετράκη, του υπαστυνόμου ντέ, μου το είχε στείλει ο φίλος μου ο δημόκριτος πριν κανα δυό χρονάκια, και με εικόνα μάλιστα..σας το παραθέτω, γιατί τα εύσημα του ανήκουν. Είναι η εικόνα πάνω, η "εωράκαμεν τους ληστάς" η οποία δυστυχώς απ'τις πολλές μεταφορές που της έχω κάνει από κομπιούτερ σε κομπιούτερ δεν φαίνεται και πολύ καθαρά..συγχωρέστε την λεπτομέρεια..αν μπορεί να θεωρηθεί τέτοια.

just for the beauty and the light!

space beauty4 on Flickr - Photo Sharing!

Blogged with the Flock Browser

βρε άτακτο Ισραήλ, τι ανθρωπιστική καταστροφή ήταν αυτή που πήγες κι έκανες?

Στον πόλεμο που αναγκάστηκε να καταφύγει το κράτος του Ισραήλ για να προστατέψει τους πολίτες του ενάντια σ'αυτούς τους φοβερούς τρομοκράτες που μαζεύονται τώρα στα σχολεία και παριστάνουν τα γυναικόπαιδα, δεν έχω δεί ακόμα τον αντίπαλο να πάρει η ευχή..πού είναι ο αντίπαλος στρατός? Υπάρχει? Γιατί μέχρι τώρα μας μάθαιναν ότι πόλεμος είναι εχθρικές πράξεις που γίνονται μεταξύ δύο δυνάμεων με διαφορετικά και αντίθετα συμφέροντα και που αφού εξάντλησαν όλους τους άλλους τρόπους να λύσουν τις διαφορές τους , κατέφυγαν στην ακραία θέση των εχθροπραξιών. Εδώ , μέχρι στιγμής, εγώ δεν έχω δεί αντίπαλη δύναμη..Βλέπω μόνο μία δύναμη να προελαύνει μέσα σε πόλεις, κάτι που θα μπορούσε να ονομαστεί εκσρατεία εκκαθάρισης..όχι πόλεμος..

Κάτι που θα μπορούσε να ονομαστεί τρομοκρατική επίθεση με θύματα άοπλους και αθώους πολίτες..

Αλλά γι'αυτή τη τρομοκρατική ενέργεια δεν βλέπω να αντιδράει κανείς απ'όλους αυτούς που κόπτονται για τους αθώους πολίτες σε άλλες περιπτώσεις..

Τι διαφορά υπάρχει εδώ? Ας μου εξηγήσει κάποιος παρακαλώ..

Μήπως είναι μια κίνηση με ευγενή απώτερο σκοπό ? Μήπως έχουν γίνει τίποτα εξετάσεις σ'αυτά τα παιδιά που δείχνουν σκοτωμένα απ'τα ισραηλινά πυρά τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και έχει αποδειχτεί ότι όταν μεγαλώσουν θα γίνουν τρομοκράτες? Και το ισραήλ τα σκοτώνει από τώρα για να προφυλάξει τον κόσμο από τις συνέπειες και τα έξοδα που θα αναγκαστούν να γίνουν για να τους σκοτώσουν όταν μεγαλώσουν? Και μαζί μ'αυτά σκοτώνουν και τις γυναίκες για να μη ξαναγεννήσουν απ΄ το ίδιο είδος? Οσο για τους ηλικιωμένους..έ, όλο και κάποια εξήγηση θα υπάρχει και γι'αυτό, ε?
Αλλιώς κάτι θα έλεγαν όλοι αυτοί οι ηγέτες που έχουμε στον πλανήτη, έ? και τους πληρώνουμε και τους έχουμε χρυσούς, με τις αμαξάρες τους, με τους προσωπικούς τους φύλακες, με την δύναμη που τους έχουμε μεταβιβάσει σαν παντοδύναμοι λαοί που είμαστε..κάτι θα λέγαν, άν δεν κάναν κάτι..τουλάχιστον..ε?
Α, να , μόλις άκουσα ότι το ονομάσαν "ανθρωπιστική καταστροφή" όλο αυτό! Αυτό ήταν..μη ζητάμε και περισσότερα..ορίστε..πρόκειται για ανθρωπιστική καταστροφή..αυτό είναι όλο..πούφ..και είχα ανησυχήσει..εντάξει μωρέ..αφού είναι ανθρωπιστική καταστροφή και μόνον τι ανησυχήσαμε? μια ανθρωπιστική καταστροφή είναι..σα να λέμε ένας τρελλός μπήκε στο μουσείο και μαχαίρωσε έναν πίνακα..δεν θα τον σκοτώσουμε κιόλας..ήταν μια πολιτιστική καταστροφή..εντάξει, το οριοθετήσαμε..μια ανθρωπιστική καταστροφή..να αλλάξουμε θέμα , που λέν κι οι δημοσιογράφοι..μαμά, πόσο θα ήθελα να γίνω σα την μπακογιάννη όταν μεγαλώσω..τι πρέπει να μάθω να κάνω?
Κι επειδή η μαμά μου δεν ήξερε να μου απαντήσει , περιμένω από σας να μου πείτε, τι πρέπει να μάθω να κάνω για να γίνω σαν την μπακογιάννη?

Bασικές έννοιες

Λοιπόν, ας τα ξαναπούμε απ’την αρχή ακόμα μια φορά γιατί είναι κάτι καραμέλες πολύ επικίνδυνες.
Αντε απ’την αρχή:
Όταν κάποιος φοράει στολή , γενικά τώρα, δεν εκπροσωπεί τον εαυτό του αλλά αυτό που εκφράζει η στολή. Και όταν φοράει την στολή και παρατάσσεται, ο κόσμος δεν βλέπει τον καθένα προσωπικά, πίσω απ’την στολή , αλλά βλέπει αυτό που εκφράζει συνολικά η στολή. Είτε αυτό είναι το ιδεώδες της πατρίδας, είτε είναι η υπηρεσία της αστυνομίας. Γι’αυτό και λέγεται η έκφραση, ο άνθρωπος πίσω απ’την στολή. Αυτό ακριβώς εννοούμε. Ότι όταν υπάρχει η στολή , το άτομο είναι κρυμένο πίσω της. Η, καλύτερα, δεν υπάρχει άτομο πίσω της.
Τώρα βέβαια, ερχόμαστε και στο δεύτερο σκέλος. Τι εκπροσωπεί η κάθε στολή. Τι εξυπηρετεί και ποιόν. Γιατί άλλο είναι να είναι κανείς ντυμένος στρατιωτικός και τα συναφή, και άλλο αστυνομικός. Εξυπηρετούν διαφορετικές ιδέες, υποτάσσονται σε διαφορετικά αφεντικά. Και αυτό φαίνεται καθαρότερα στην ώρα της κρίσης. Στην κρίσιμη ώρα ο στρατιωτικός καλείται να εξυπηρετήσει τον ανώτερο σκοπό που εκφράζει η στολή του, ακόμα κι αν χρειαστεί να δηλώσει ανυπακοή σ’αυτόν που προς στιγμήν του δίνει εντολή. Κι αυτός ο ανώτερος σκοπός είναι η χώρα και ο λαός της.
Ενώ ο αστυνομικός στην κρίσιμη ώρα καλείται να εξυπηρετήσει στενά και μόνο αυτόν που του δίνει εντολή, έστω κι αν αυτός είναι παράνομος στα μάτια του λαού.
Δεν έχει εκδηλωθεί ποτέ ανταρσία στις τάξεις της αστυνομίας. Αυτό το σώμα, εξ ορισμού, εξυπηρετεί την εκάστοτε εξουσία και όχι κάποιο ανώτερο ιδεώδες. Και κυρίως δεν έχει ποτέ σημειωθεί συμβάν να σταθεί ποτέ αστυνομία στο πλευρό κανενός λαού.
Τώρα λοιπόν, που ξεκαθαρίσαμε, πάλι, τα βασικά, να περάσουμε να δούμε αυτή την ύποπτη ισοπέδωση που επιχειρείται. Ότι δήθεν ένα παιδί πριν ένα μήνα, ένα άλλο παιδί χτές..ευτυχώς που αυτά τα λεν μόνο πολιτικά χείλη..γιατί ο λαός ξέρει πολύ καλά και μη σας περνάει απ’το μυαλό ότι μπορείτε πλέον να προκαλέσετε κανενός είδους σύγχιση..Και μόνο απ’το τέλος να το πάρουμε, θα καταλάβουμε εύκολα τις διαφορές..Και μόνο απ’τις αντιδράσεις των οικογενειών..Ποτέ η οικογένεια του Αλέξανδρου δεν εκδήλωσε αγανάκτηση..Μόνο η οικογένεια του αστυνομικού..
Και βέβαια δίκιο έχουν οι ανθρώποι κι αυτοί να εκφράζουν αγανάκτηση, γιατί η μεγάλη αλήθεια γι’αυτούς τους ανθρώπους, που στέλνουν τα παιδιά τους σ’αυτό το «επάγγελμα» είναι ότι περιμένουν στην δύσκολη ώρα να τους υποστηρίξουν αυτοί για τους οποίους δουλεύουν. Δεν ξέρουν μια απλή, βασική αλήθεια. Ότι στην υπηρεσία των αφεντικών αυτών που στέλνουν τα παιδιά τους, τα καταδικάζουν να γίνουν διπλά καταραμένα. Και να είναι το τείχος όπου όλοι θα ξεσπάν την αγανάκτηση για την εξουσία που υπηρετούν, και, στη δύσκολη ώρα, η εξουσία που υπηρετούν θα τους δίνει βορά και θα τους αφήνει και ακάλυπτους γιατί θα πρέπει να σώσει πρώτα τον εαυτό της. Γιατί αυτή είναι η εξουσία. Είναι αυτοσκοπός. Μόνο τον εαυτό της εξυπηρετεί. Κανέναν άλλον . Ούτε τους υπηρέτες της. Όμως , αυτό το τελευταίο, οι ‘υπηρέτες’ το καταλαβαίνουν όταν πλέον είναι πολύ αργά. Όταν θα βρίσκονται σε κάποιο νοσοκομείο, ή σε κάποια φυλακή, που τους έχει στείλει ο ίδιος ο αφέντης τους για να σώσει τον εαυτό του..
Ο Αλέξανδρος είναι πολίτης. Και το χέρι που τον σκότωσε δεν είναι το χέρι του αστυνομικού που σέρνουν στις φυλακές. Αυτός είναι το μέσον. Αυτός που τον σκότωσε είναι το κράτος, που εκείνη τη στιγμή εκπροσωπούσε η στολή που φορούσε ο αστυνομικός που τον πυροβόλησε..Και που πάντα εκπροσωπεί αυτή η στολή. Όταν Οταν ο κόσμος έρχεται σε αντιπαράθεση με τα Ματ, με την αστυνομία, δεν έρχεται σε αντιπαράθεση με τα άτομα που κρύβονται πίσω απ’τη στολή, ξεχωριστά, κάθε φορά. Ερχεται σε αντιπαράθεση με αυτό που εκφράζει η στολή. Το κράτος. Την εξουσία. Και οι αστυνομικοί που παρατάσσονται απέναντι στον κόσμο δεν εκπροσωπούν τον εαυτό τους. Πάλι το κράτος εκπροσωπούν. Γι’αυτό μπορούν να χτυπήσουν ακόμα και τον πατέρα τους, αν και όταν στέκεται απένταντί τους.
Γι’αυτό λοιπόν, μη νομίζετε ότι μπορείτε να μας παραμυθιάσετε και να τα βάλουμε όλα σ’ένα τσουβάλι, απλά και μόνο εσείς φοβάστε την «τρομοκρατία».
Εσείς την φοβάστε. Εσείς έχετε να φοβάστε. Ο λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα απ’τον οποιοδήποτε που ονομάζετε εσείς ‘τρομοκράτη’. Τρομοκράτης για τον κόσμο, για τον κοσμάκη, όπως σας ξεφεύγει και ονομάζετε τον κόσμο, ακόμα και σε δημόσιες συνεντεύξεις, η δύναμη της συνήθειας βλέπετε, είναι το κράτος, είναι η εξουσία. Είναι αυτός που μαζεύει τα λεφτά σε τράπεζες και σε θησαυροφυλάκεια και τα παιδιά του κόσμου πεθαίνουν απ’την πείνα, είναι αυτός που έχει παραπάνω απ’όσα χρειάζεται και ο άλλος δεν έχει τίποτα, είναι αυτός που προκαλεί με την δύναμη και τον πλούτο του και ο άλλος δεν έχει να πάρει φάρμακα για να ζήσει..Και είναι αυτός που περιφρουρείται από ανθρώπους με όπλα, πολλά όπλα, πάρα πολλά όπλα και οι απέναντι πρέπει να παλεύουν με πέτρες..με σφεντόνες..Είναι αυτός που έχει φέρετρα να θάψει τους νεκρούς του και ο άλλος τους θάβει με τα σεντόνια , και , μαζικά.. Αυτός είναι ο τρομοκράτης για μας.
Οσο λοιπόν η εξουσία θα είναι αυτός ο τρομοκράτης, πάντα θα υπάρξει κάποιος κάποια στιγμή που μπορεί να γίνει παράτολμος και να σας κλέψει και κανα όπλο..γιατί μόνο έτσι…μόνο μέσα από το κράτος βγαίνουν τα όπλα..εσείς τα έχετε, εσείς τα παράγετε, δικές σας οι βιομηχανίες, δικά σας όλα..γι’αυτό και αμφισβητώ πολύ ότι μπορεί να υπάρξουν και τόσο εύκολα πολύ, τρελλοί ..συνήθως πάλι μέσα απ΄της εξουσίας τα σχέδια παρουσιάζονται κάτι τέτοια για να εξυπηρετηθούν οι δικοί της σκοτεινοί σκοποί..ε, και στην ακραία τώρα περίπτωση, να σας έχει κλέψει και κανα τρελλός τα όπλα και να πυροβολήσει και κανα δυό φορές, ε, θα την βρείτε την άκρη εσείς..όλα σταμπαρισμένα τα έχετε..θα λυσσάξουν οι υπηρέτες πάλι, κι ας σκοτωθούν και κανα δυό..εδώ μας έχετε όλους αναλώσιμους..τους δηλωμένους υπηρέτες σας θα λυπηθείτε? Ε, θα τους βρείτε και θα τους καταδικάσετε..
Τώρα , αν στη συνείδηση του κοσμάκη, αυτοί οι τρελλοί είναι και λίγο δικαιωμένοι, ε πιά , δεν μπορείτε να τα έχετε και όλα , όλα, δικά σας..υπάρχει και ένα επίπεδο που δεν μπορείτε να ελέγξετε..δόξα τω θεώ..ακόμα..μια σκέψη, μια ευχή, ένα χαμόγελο..ακόμα.. δόξα τω θεώ..

oh what a wonderful world!

Embedded Video

Blogged with the Flock Browser

BBC NEWS | Middle East | Israel rejects Gaza truce calls

BBC NEWS | Middle East | Israel rejects Gaza truce calls

Blogged with the Flock Browser

Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΡΙΤΟ

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ

Τις ημερες εκεινες εκαναν συναξη μυστικη τα παιδια και λαβανε την αποφαση,
επειδη τα κακα μαντατα πληθαιναν στην πρωτευουσα, να βγουν εξω σε πλατειες με
το μονο πραγμα που τους ειχε απομεινει : μια παλαμη τοπο κατω απο τ' ανοιχτο
πουκαμισο, με τις μαυρες τριχες και το σταυρουδακι του ηλιου. Οπου ειχε κρατος
η Ανοιξη.

Και επειδη σιμωνε η μερα που το Γενος ειχε συνηθιο να γιορταζει τον αλλο
Σηκωμο, τη μερα παλι εκεινη ορισανε για την Εξοδο. Και νωρις εβγηκανε
καταμπροστα στον ηλιο, με πανου ως κατου απλωμενη την αφοβια σα σημαια, οι
νεοι με τα πρησμενα ποδια που τους ελεγαν αλητες. Και ακολουθουσανε αντρες
πολλοι, και γυναικες, και λαβωμενοι με τον επιδεσμο και τα δεκανικια. Οπου εβλεπες
αξαφνα στην οψη τους τοσες χαρακιες, που 'λεγες ειχανε περασει μερες πολλες μεσα
σε λιγην ωρα.

Τετοιας λογης αποκοτιες, ωστοσο, μαθαινοντες οι Αλλοι, σφοδρα ταραχτηκαν.
Και τρεις φορες με το ματι αναμετρωντας το εχει τους, λαβανε την αποφαση να βγουν
εξω σε δρομους και σε πλατειες, με το μονο πραγμα που τους ειχε απομεινει: μια
πηχη φωτια κατω απ' τα σιδερα, με τις μαυρες κανες και τα δοντια του ηλιου. Οπου
μητε κλωνος μητε ανθος, δακρυο ποτε δεν εβγαλαν. Και χτυπουσανε οπου να 'ναι,
σφαλωντας τα βλεφαρα με απογνωση. Και η Ανοιξη ολοενα τους κυριευε. Σαν να μην
ητανε αλλος δρομος πανω σ' ολακερη τη γη, για να περασει η Ανοιξη παρα μοναχα
αυτος, και να τον ειχαν παρει αμιλητοι, κοιταζοντας πολυ μακρια, περ' απ' την ακρη
της απελπισιας, τη Γαληνη που εμελλαν να γινουν, οι νεοι με τα πρησμενα ποδια που
τους ελεγαν αλητες, και οι αντρες, και οι γυναικες, και οι λαβωμενοι με τον επιδεσμο
και τα δεκανικια.

Και περασανε μερες πολλες μεσα σε λιγην ωρα. Και θερισανε πληθος τα θηρια,
και αλλους εμαζωξαν. Και την αλλη μερα εστησανε στον τοιχο τριαντα.




ς'

ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ηλιε νοητε * και μυρσινη συ δοξαστικη
μη παρακαλω σας μη * λησμοναται τη χωρα μου!

Οι Ερινύες κυνηγάν τον δολοφόνο του Αλέξη..

και όλους τους δολοφόνους..και μάλιστα τέτοιου είδους δολοφόνους. Αυτό να πείτε στον δικηγόρο του, κι ότι δεν μπορεί να τον σώσει απ'αυτές ότι και να κάνει, ότι μέσα κι αν βάλει, ό,τι ποταπό άλλο κι αν μηχανευτεί το πανούργο του μυαλό..πάρτε κι ένα απόσπασμα απ'τον ποιητή του ήλιου, τον ποιητή του Αιγαίου, του φωτός..εσείς εκπρόσωποι του σκότους, γιατί μπορεί η δική μας η φωνή να μη διαπερνάει τις πανοπλίες σας, αλλά είμαι σίγουρη ότι αυτή πονάει:
Κείνοι που πράξαν το κακό - γιατί τους είχε πάρει
τα μάτια η θλίψη - πήγαιναν τρικλίζοντας,
γιατί τους είχε πάρει,
τη θλίψη ο τρόμος, χάνονταν μέσα στο μαύρο σύγνεφο...
Πίσω! και πιαχωρίς φτερά στο μέτωπο.
Πίσω! και πια χωρίς καρφιά στα πόδια,
χωρίς τέρατα σίδερα και κουτουλιές φωτιάς!
Eκεί που γδύν' η θάλασσα τ΄αμπέλια και τα ηφαίστεια
στους κάμπους της πατρίδας πάλι και με το φεγγάρι αλέτρι,
στα βράχια της πατρίδας πάλι και με το μαντολίνο Ζάλογγο!
Πίσω! Στα μέρη όπου λαγωνικά τα δάχτυλα
μυρίζοντας τη σάρκα κι όπου η τρικυμία βαστά
όσο ένα γιασεμί λευκό στο θέρος της γυναίκας!

Kείνοι που επράξαν το κακό - τους πήρε μαύρο σύγνεφο.
Ζωή δεν είχαν πίσω τους, μ' έλατα και με κρύα νερά,
μ' αρνί, κρασί και ντουφεκιά, βέργα και κληματόσταυρο,
παπού δεν είχαν από δρυ κι από οργισμένο άνεμο,
στο καραούλι δεκαοχτώ μερόνυχτα
με πικραμένα μάτια.
Τους πήρε μαύρο σύγνεφο - δεν είχαν πίσω τους αυτοί
θειο μπουρλοτιέρη, πατέρα γεμιτζή,
μάνα που νάχει σφάξει με τα χέρια της,
ή μάνα μάνας που με βυζί γυμνό
χορεύοντας νάχει δοθεί στη λευτεριά του Χάρου!

Kείνοι που επράξαν το κακό - τους πήρε μαύρο σύγνεφο,
μα κείνος που τ' αντίκρυσε στους δρόμους τ' ουρανού
ανεβαίνει τώρα μοναχός και ολόλαμπρος...


τι να πείς μετά απ'αυτό? ντρέπομαι να προσθέσω το παραμικρό..

ΤVXS.gr (BETA) - Φωτογραφίες από τη σημερινή πορεία

Οι διαδηλώσεις είναι η αρχή, όλοι κατανόησαν την οργή της κοινωνίας έναντι της ολιγαρχικής οικογενειοκρατίας που δυναστεύει τη χώρα και έχει βυθίσει στη φτώχεια και την αμάθεια μεγάλες κοινωνικές ομάδες. Δεν υπάρχει εμπιστοσύνη σε κανέναν θεσμό γιατί οι άνθρωποι της εξουσίας είναι τόσο προκλητικά ανεπαρκείς και ιδιοτελείς που μας ανάγκασαν να δούμε τη πραγματικότητα πιο σοβαρά και να συνειδητοποιήσουμε το χάος που επικρατεί στη χώρα. Αλλά τι ακολουθεί? υπάρχει δημιουργική διέξοδος? ποιός ή ποιές δυνάμεις μπορούν να επενδύσουνστην ριζοσπαστικοποίηση του λαού και να οδηγήσουν τη χώρα σε μια μεταπολίτευση για μια δημοκρατική διακυβέρνηση?

ΤVXS.gr (BETA) - Φωτογραφίες από τη σημερινή πορεία

Blogged with the Flock Browser

who let the dogs out?

???????????????????????????????????????

WHO LET THE DOGS OUT?

επήλθε θάνατος ημεδαπού ανήλικου..

‘επήλθε θάνατος ανήλικου ημεδαπού’

Αυτή ήταν η ανακοίνωση της ελληνικής αστυνομίας σήμερα το βράδυ..και για τον οποίο θάνατο εξέφρασε την ‘βαθύτατη οδύνη’ του ο υπουργός..

Εκείνο που ήθελα πραγματικά να βάλω τίτλο όμως ήταν ..κάφτε τα όλα.. αλλά ξέρετε ..θα κατηγορηθούμε ότι υποκινούμε εγκληματικές ενέργειες..εμείς.. γιατί αυτοί με την νοοτροπία που επιβάλλουν και με την εκπαίδευση που κάνουν στους ανθρώπους τους, δεν υποκινούν σε εγκληματικές ενέργειες.. τυχαία πάλι έγινε κι αυτό..στην αρχή είπαν συνέβη από εξοστρακισμό το συμβάν..μετά κατάλαβαν ότι χειρότερα θα τα κάνουν..και τώρα..θα διενεργηθούν ανακρίσεις και θα βρεθούν οι υπαίτιοι.. γνωρίζουμε.. όλοι γνωρίζουμε ..αλλά δεν κουνιόμαστε.. κι ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα – και πάντα θα υπάρχουν νέοι άνθρωποι που δεν θα δέχονται να σκύψουν το κεφάλι από τόσο νωρίς- που δεν θα μπορούν να το μασήσουν όλο αυτό που εμείς καταπίνουμε αμάσητο..που θα τα παίρνουν στο κρανίο κάποια όμορφη βραδιά του χειμώνα, γύρω απ’την πλατεία μαζεμένοι..

Κι ενώ γύρω τους οι βιτρίνες θα είναι φορτωμένες ‘αγαθά’ και ψεύτικες υποσχέσεις για κάποιες παραμυθένιες γιορτές που μόνο στα περιοδικά και στη τηλεόραση τις ζούν κάποιοι ‘τυχεροί’ και άρρηκτα συνδεδεμένοι με τα συμφέροντα των κέντρων εξουσίας..

Κι ενώ ο υπόλοιπος κόσμος βασανίζεται μέσα σε μια καθημερινότητα που έχει ξεχάσει το γέλιο και την ανατροπή, που δεν προσφέρει καμμία έκπληξη, που έχει απομακρύνει και τα πιο φτηνά όνειρα..

Που θέλει να ξεχάσουμε ότι υπάρχουν καν όνειρα..

Που θέλει όλα κι όλα μας τα όνειρα να είναι αυτά που μας σερβίρουν αυτοί με τα πρότυπά τους.. τα αποστειρωμένα χαμόγελα και τα γυαλιστερά αποκτήματα..

Και δεν ενδιαφέρει καθόλου αν η ψυχούλα μας έχει συρρικνωθεί και έχει μαραζώσει μπροστά στη τηλεόραση και στην στέρηση..

Ναι , φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν θέλουν να το πάθουν αυτό, που πρέπει να βάλουν μια φωτιά, να χορέψουν γύρω της, για να κερδίσουν το πνεύμα τους και τα πνεύματα της ζωής, του έρωτα, του γέλιου και της εξέγερσης..

Γιατί πρέπει να τα κάνουν..

Γιατί αν δεν το κάνουν δεν θα είναι νέοι..δεν θα είναι άνθρωποι, αλλά φαντάσματα..

Θα είναι νικημένοι πριν καν πολεμήσουν..

Και βέβαια, το τίμημα είναι ο θάνατος..

Πάντα έτσι ήταν..πάντα κάποιοι σκοτώνονται στη μάχη..

Η εξουσία είναι πάντα συμβεβλημένη με τον θάνατο..φανερά ή όχι..

Μετά από πολλά χρόνια μακρυά απ’την αθήνα, από επιλογή, σήμερα το βράδυ, πόσο θα ήθελα να βρεθώ ξανά στα γνωστά μονοπάτια..να δώ την πλατεία ξανά ..να είμαι εκεί..να κλάψω το φίλο ..να γιορτάσω τη ζωή..αυτό το παλληκάρι, να πείτε στους ανθρώπους που το αγαπούν, ότι απόψε το βράδυ θα γίνει αθάνατο..γιατί έχει φίλους που θα το κλάψουν χορεύοντας γύρω απ’τις φωτιές της εξέγερσης, της ίδιας της ζωής..

Και θα ζήσει χίλιες ζωές..

Από την Πάρις στον Ανθρωπο!

Κοιτάξτε να δείτε τι μου συνέβη χτές βράδυ..όλο το καλοκαίρι είμουνα στο σπίτι που έχουμε στο χωριό, και με την τηλεόραση δεν είχα καθόλου, μα καθόλου στενή επαφή..άντε τις ειδήσεις, άντε και τους ολυμπιακούς..και αυτά..κατέβηκα λοιπόν αποτοξινωμένη μια χαρά στην πόλη και το βραδάκι ξάπλωσα να χαζέψω λίγο..χαλαρά..και πέφτω απάνω σε ένα καραγκιοζιλίκι..άνευ προηγουμένου..δηλαδή τι να..χάνει την ψυχραιμία του κανείς..Πάρις Χίλτον και μια άλλη σκύλα ανάλογη..σε μια προσπάθεια να ζήσουν σαν κοινές θνητές…άκουσον , άκουσον..δηλαδή..έχουμε ξεφύγει..δεν πίστευα αυτό που έβλεπα, και συνέχιζα να το βλέπω για να δώ μήπως καταλήξει κάπου αλλού στην τελική..αλλά αυτοί απτόητοι..όσο πήγαινε γινόταν και χειρότερο..εννοείται ότι θα πήγαιναν σε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να ζήσουν μαζί του? Να το επισκεφτούν? Κάτι τέτοιο..γιατί εννοείται ότι αυτές οι δύο, η πάρις δηλαδή και η άλλη, είναι φίλες αλλά είναι τσακωμένες, γιατί τέτοιες που είναι δεν χωράνε στον ίδιο πλανήτη μαζί, και θα πήγαιναν άλλη μέρα η μία και άλλη η άλλη..

Αυτή όμως, η πάρις δηλαδή, βαριόταν να πάει την μέρα που ήταν να πάει, αλλά δεν ήταν η σωστή μέρα, λάθος θυμόταν, αλλά τέλος πάντων βαριόταν και ήθελε να κάνει τα μασάζ της και να κωλοβαρέσει στην πισίνα της, και είχε την φαεινή ιδέα να πάρει τηλέφωνο σε μια εταιρεία, που διασώζει διασημότητες..

Εδώ ..εδώ..πλανήτης γη, ήπειρος αμερική..και ζήτησε σωσία της..και της στείλανε τρείς..η μία άντρας..περιμένετε..περιμένετε..δεν έχει τέλος..δεν έχει έλεος..και διαλέγει τέλος πάντων μία αφού τις πέρασε από φοβερό τέστ, του τύπου, πως λέν τα σκυλάκια της, τι κάνουν αν γνωρίσουν ένα φοβερό τύπο..δεν μπορώ και να συλλάβω όλο το μέγεθος..

Και αφού διαλέγει την μία, την περνάει από εκπαίδευση, πώς να λέει «αυτό είναι χότ!» και να ζητάει μόλις μπαίνει σ’ένα σπίτι για πρώτη φορά τόστ με βούτυρο..να φάει, να φάει..μη πάει αλλού το μυαλό σας..αν και θάπρεπε..και τέλος πάντων, την ξαποστέλνει..και πάει αυτή, η σωσίας, καλή και διαλεγμένη, και το έρμο το ζευγάρι, που ήταν ηλικιωμένο και παντρεμένο εκατό χρόνια, είχαν όνειρο να την κάνουν να δεί μια άλλη όψη της ζωής και να την συμφιλιώσουν με την φίλη της..μακρυά νυχτωμένοι οι ανθρώποι..

Για να μην τα πολυλογώ, σκάει και η άλλη, καθόσον λάθος μέρα, καταλαβαίνει την απάτη, την παίρνει παράμερα..και για να μη σε καρφώσω της λέει θα κάνεις ό,τι σου λέω..βγάλε μου τα παπούτσια, τάισέ με στο στόμα..οι ανθρώποι κοιτούσαν με ανοιχτό το στόμα..σκούπισέ μου τον κ..και άλλα τέτοια..αλλά επειδή δεν ήταν αρκετή τόση προστυχιά και τόσο σκουπιδαριό, θα καλέσεις της λέει ένα δημοσιογράφο και θα του πείς ότι είσαι έγκυος από τον μάρκ άντονυ κι ότι το’πιασες σε μια νύχτα τρελλού καρναβαλιού..σαν αυτό που ήταν όλοι μαζί εκεί μέσα κι ακόμα χειρότερο..κι έρχεται όντως δημοσιογράφος κι αρχίζει όντως να δίνει συνέντευξη..μέχρι που κάπως το πληροφορείται το όλο σκηνικό η πάρις και έρχεται σφαίρα και γίνεται το μάλε βράσε..και ..και..και..

Δηλαδή πόσο πιο εμετικό μπορούσε να γίνει? Πόσο πιο απάνθρωπο..πόσο πιο πρόστυχο..πόσο πιο εκτός πραγματικότητας..πόσο πιο..τι να πω..ό,τι και να πω..ό,τι και να πω..έβριζα, φώναζα..

Αφού ησύχασα με τα χίλια ζόρια, τυχαία πέφτω πάνω σε μια παλιά εκπομπή της ερτ, από κάτι πρόσφυγες που τους έχουμε παραχωρήσει, ως κράτος, κατάλυμα κάπου..στον χαμό..κούρδοι..

Ήταν αργά και τόβλεπα αποσπασματικά, αλλά ήταν ένας άντρας που μάλλον ήταν δάσκαλος εκεί, στο κατάλυμα..πρόσφυγας κι αυτός..και προσπαθούσε να μιλήσει ο άνθρωπος χωρίς να δείξει τα συναισθήματα που τον κατέκλυζαν..μέχρι που του ζήτησε ο δημοσιογράφος να τραγουδήσει κάτι απ’την πατρίδα του..και άρχισε..ακούστε λίγο απ’το τραγούδι, όσο πρόλαβα να σημειώσω εκείνη την ώρα…γιατί με πήραν κι εμένα τα κλάματα..ομολογώ..

«Να σταματήσει ο πόλεμος ένα λεπτό..

Ένα μωρό θέλει να κοιμηθεί..

Να σταματήσει ο πόλεμος ένα λεπτό..

Ένα λουλούδι θέλει να φυτρώσει..

Να σταματήσουν οι βασιλιάδες τον πόλεμο..

Ένας ποιητής γεννιέται..»

Ζητώ μόνο συγγνώμη και από τον κουρδικό λαό και από τους Ανθρώπους που το βάζω αυτό κάτω από όλο αυτό το σκουπιδαριό..αλλά έτσι ακριβώς μου έτυχαν και μένα..το ένα μετά το άλλο..και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να πω τίποτα άλλο..μόνο ότι μετά απ’αυτό έφτασα ως και να το λυπηθώ κι αυτό το καημένο το κορίτσι..ειλικρινά..απ’τα βάθη της ψυχής μου..κρίμα..τόσο χαλασμένο..και πώς να βρεθεί δρόμος τώρα γι’αυτό το πλάσμα ώστε να καταλάβει πόσο φτηνή είναι αυτή με τα λεφτά της και πόσο πλούσιος είναι ο κούρδος πρόσφυγας με το τραγούδι του..δύσκολα..είναι τόσο κρίμα..

Ο Μάρκος Βαμβακάρης με τα μάτια του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ "ΤΑ ΝΕΑ"
ΣΑΒΒΑΤΟ 26 ΙΟΥΛΙΟΥ 2008
Αρ.Φύλλου:19.

193



Ένας βράχος στο πατάρι
Γράφει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης



O Μάρκος, γέρος, πια, μεγαλοπρεπής, πηγμένος από ζωή, κάθονταν στη μέση της ορχήστρας σαν τοτέμ. Ένας βράχος στο πατάρι. Ένα είδος Βούδα του ρεμπέτικου. Το μάτι του ελεγχόμενη, πια, αστραπή. Τα χέρια του χοντρά, χασαπίσια, σαν τσαμπιά μπανάνες- κι όμως ανάλαφρα, περπατούσανε καβουρωτά στους μπερντέδες του μάνικου, βγάζοντας νότες στακάτες, βαριές, χωρίς φλυαρίες και δεξιοτεχνίες και πουστιές.


Τον άκουγα: ο μόνος που δεν τραγουδούσε αναίμακτα. Φωνή, ρόχθος, με γρέζια. Γκαϊλέδες παλιοί, γυναίκες, πουτάνες, τζουριές, δόξες και ταπεινώσεις, μαγκιές κι αξιοπρέπεια κι αλκοόλ.


Όλα αναδύονταν απ΄ τη φωνή του ανάκατα διασχίζοντας δεκαετίες και έρχονταν και διαχέονταν στην αίθουσα την ντουχνιασμένη από καπνούς, σ΄ αυτό το λαϊκό μαγαζί, στο Βαρδάρι. Κι άκουγα που ο κόσμος νταλακδιάζονταν μαζί του, βογγούσε.


Είχε χρόνια να ΄ρθει ο Μάρκος στη Θεσσαλονίκη. Και τώρα (θα ΄ταν το 1971, 72;) όταν μού ΄πε ο συντάκτης της Μακεδονίας στο οποίο ήμουνα μαθητευόμενος ότι θα πάει να τον δει, τον παρακάλεσα να με πάρει μαζί του. Θα του έκανε, λέει, συνέντευξη- μια συνέντευξη που ποτέ δεν βγήκε και την κουβαλάω εδώ και πολλά χρόνια. Μου ΄πε: εγώ θα ρωτάω, εσύ κράτα σημειώσεις στο μπλοκάκι.


Μετά το μαγαζί πήραμε τον Μάρκο και πήγαμε να φάμε και να τα πούμε, παρακάτω σε ένα μαγαζί. Ήταν ψηλός άντρας, με μεγάλα κανιά, επιβλητικός. Νόμιζα, πιο πολύ από τη φήμη που είχε κι απ΄ τον θαυμασμό που του είχα (και τον έχω) ότι περπατούσα δίπλα σε έναν γίγαντα.


Κάτσαμε σ΄ ένα φαγάδικο- ξενυχτάδικο που σέρβιρε κρέας κοκκινιστό, κότα στον φούρνο με πατάτες και, αν ήθελες, πατσά. Παραγγείλαμε φαΐ και μαλαματίνες.


Ο φίλος τον κοίταζε με συγκρατημένο δέος- δεν ήξερε από πού ν΄ αρχίσει. Μετά τα τυπικά τον ρώτησε πώς έγινε και έμαθε μπουζούκι. Πώς ξεκίνησε. Πώς τού ΄ρθε να πιάσει στα χέρια του το παλιόξυλο.


Ο Μάρκος πολύ φιλικά, σαν να ξερενόμασταν από καιρό, είπε:
- Έφυγα απ΄ τη Σύρα δεκατρίο χρονώ- είχα γεννηθεί εκεί το 1905. Στην Άνω Χώρα, στο Σκαλί. Έφτασα στον Περαία. Ο πατέρας μου, που ήρθε κι αυτός λίγο αργότερα στον Περαία, μαζί με την άλλη οικογένεια, μια μέρα κάλεσε στο σπίτι ένα φίλο του Συριανό μπουζουξή, τον Νίκο τον Αϊβαλιώτη. Αυτός είχε κάνει στις φυλακές και στα έτσι. Φάγαμε, πήρε το μπουζούκι και άρχισε να παίζει. Ήπιε λίγο ρετσίνα ο Μάρκος, άναψε τσιγάρο.

Συνέχισε:
- Όταν τον άκουσα, μού ΄ρθε καδρόνι κατακέφαλα. Άνοιξαν οι ουρανοί και είδα την Παναγία. Τρελάθηκα. Δεν είχα ξανακούσει να παίζουνε έτσι. Κι εκείνη τη μέρα ορκίστηκα.


- Ορκίστηκες;
- Ναι. Πως αν δεν μάθω κι εγώ μπουζούκι, αν δεν μάθω εγώ αυτό το όργανο, να κόψω το χέρι μου με την τσατίρα, το μαχαίρι που σπάζουνε τα κόκαλα στα σφαγεία.


Και από ΄κείνη τη μέρα παράτησα τη δουλειά, το μεροκάματο και βρήκα ένα παλιομπούζουκο και παιδευόμουνα όλη μέρα μόνος μου. Πολεμούσα. Δεν έτρωγα, δεν κοιμόμουνα, δεν πήγαινα πουθενά. Εκεί, κόκαλο.


Ο συνάδελφος- εγώ άκουγα κι έγραφα:
- Μέχρι τότε πού δούλευες;
Ο Μάρκος:
- Στον Περαία όταν έφτασα, έπιασα δουλειά στα καρβουρνιάρικα. Κουβαλούσα το κάρβουνο με τη χαμαλίκα. Αργότερα κι άλλα είδοσα, εμπορεύματα. Μετά έπιασα εκδοροσφαγεύς στα Σφαγεία Πειραιώς. Αλλά δεν την άντεχα αυτή τη δουλειάαγαπούσα πάντα πολύ τα ζώα, τα πουλιά. Κι όταν έγινε αυτό με τον Αϊβαλιώτη, σταμάτησα. Ήμουνα όλη μέρα αγκαλιά με το μπουζούκι. Μάθαινα μόνος μου. Και γυρνούσα στους τεκέδες- τότε ήτανε γεμάτος ζούλες ο Περαίας- και άκουγα τους παλιούς μάγκες που παίζανε. Τους έκλεβα το παίξιμο. Αυτοί το κατείχανε καλά το εργαλείο. Παρακολουθούσα τα χέρια τους, ώρες. Ρωτούσα. Κι επειδή ξηγιόμουνα καλά, με βοηθούσανε. Μου μάθανε πολλά μυστικά- μέχρι και τα καραντουζένια.


- Τι είναι τα καραντουζένια;
Ο Μάρκος μας κοιτάζει και τους δυο, συμπαθητικά, όπως κοιτάς έναν άσχετο.

Λέει:
- Είναι διαφορετικά κουρντίσματα του μπουζουκιού, που βγάζουνε καλύτερο, να πούμε, αίσθημα. Άλλο πράμα.


Τρώει λίγο φαΐ. Πίνει ρετσινούλα.

Λέει:
- Τότες, εκείνη την εποχή, ήμουνα και μικρός, ούτε είκοσι, γνώρισα και παντρεύτηκα την πρώτη μου γυναίκα, την κάργια, την Ζιγκοάλα. Η πιο όμορφη γυναίκα ήτανε. Λεοντάρι. Αλλά καργιόλα. Τα ΄φτιαξε με τον κουμπάρο μας τον Γιωργάκη. Κι αυτός την πήρε και συζούσανε. Παντρεμένος με άλλην αυτός και με παιδί- τους παράτησε για τη Ζιγκοάλα. Καταλαβαίνεις τι υπόφερα. Την αγαπούσα πολύ, πέθαινα. Πήγαινα κάθε νύχτα στα παραθύρια της και της πετούσα πετραδάκια, να βγει, να τηνε δώ. Κι αυτή να είναι μέσα και να γαμιέται με τον άλλονε.


Ο φίλος βλέπει τον Μάρκο να σκοτεινάζει και αλλάζει θέμα:
- Μάρκο, στη Σύρα, πώς ήτανε η οικογένεια, πώς μεγαλώσατε;
Ο Μάρκος χαλαρώνει κάπως:
- Μέναμε στο Σκαλί, στην Άνω Σύρα- εκεί ήμασταν καθολικοί. Και η οικογένεια, φτωχοί. Ο πατέρας μου Δομένικος Βαμβακάρης έπλεκε καλάθια- ή δούλευε όπου βρει. Κι η μάνα μου η Ελπίδα, φτωχή, το γένος Προβελεγγίου. Τρία αδέρφια ήμασταν. Ο Λινάρδος, ο Φραγκίσκος κι εγώ. Μικρό σπιτάκι, με υπόγειο.


Πιάνει το ποτηράκι να πιει ρετσίνα. Παρατηρώ τη χερούκλα του. Στο μεσαίο δάχτυλο χοντρό χρυσό δαχτυλίδι με κόκκινη πέτρα. Σκέφτηκα: πώς παίζει τόσο ωραία μ΄ αυτά τα χοντρά δάχτυλα; Και τότε θυμήθηκα κάτι που είχε πει ο Τσιτσάνης: «Πολλοί μπορεί να παίξουνε καλύτερα τα τραγούδια του Μάρκου, κανείς όμως δεν μπορεί να τα πει ομορφότερα απ΄ αυτόν».


Και τότε κατάλαβα. Κατάλαβα τη διαφορά ανάμεσα στην δεξιοτεχνία και την ουσία. Την ουσία του Μάρκου. Ανάμεσα σ΄ έναν που παίζει μπουζούκι-ραπτομηχανή, κι έναν που με τρεις νότες σου αρπάζει τα σπλάγχνα.


Ο συνάδελφος:
- Η ζωή στη Σύρα πώς ήτανε;
- Δύσκολη. Φτώχεια. Το 1912, πήρανε τον πατέρα στρατιώτη. Εγώ πήγαινα σχολείο, τρίτη δημοτικού, κι αναγκάστηκα να σταματήσω. Η μάνα μου άρχισε να δουλεύει, έγκυος, σ΄ ένα κλωστήριο. Το ίδιο κι εγώ. Έκανα πολλές δουλειές. Σε μανάβικο, σε υφαντουργείο, εφημεριδοπώλης, λούστρος. Και έμπλεξα, τότε, με τον αλητεμένο κόσμο. Με τη μαγκιά της Σύρας.


- Στην οικογένεια έπαιζε κανείς, τότε, μουσική; Ο Μάρκος:
- Ο πατέρας έπαιζε καλή γκάιντα. Κι εγώ τον συνόδευα στις Αποκριές, με ένα νταούλι. Παίζαμε στα μαγαζιά, βγάζαμε κάνα φράγκο. Τότες πρωτάκουσα ζεϊμπέκικα και χασάπικα και περάσανε μέσα μου αυτοί οι ρυθμοί κι αυτοί οι δρόμοι.


Αργότερα που έμαθα μπουζούκι ξεκίνησα αμέσως να γράφω και τραγουδάκια- αλλά έγραφα στίχους, από μικρός.


- Στην μορτιά του Περαία, πώς μπήκες; Ποιους γνώρισες;
- Η πιο μοιραία, να πούμε, γνωριμία ήτανε με τον Μπάτη, που έπαιζε μπαγλαμά. Αυτός ήτανε μεγάλη ιστορία. Παλιατζής, φαρσέρ, καφετζής, φαρμακοτρίφτης, οδοντογιατρός. Μέχρι και χοροδιδασκαλείο έκανε, του «Ζωρζ Μπατέ». Πολύ έξυπνος άνθρωπος. Απ΄ αυτόνε γνώρισα τον Στράτο τον Παγιουμτζή, μεγάλο τραγουδιστή, και τον Ανέστη τον Δελιά τον συνθέτη. Κάναμε μαζί την πρώτη ρεμπέτικη Κομπανία που την λέγαμε «Τετράς η ξακουστή του Πειραιώς».


- Και πού παίζατε;
- Πρωτοπαίξαμε στη μάντρα του Σαραντόπουλου, στα Άσπρα Χώματα. Το 1932 ήτανε; Το 1934; Τότε γραμμοφώνησα και το πρώτο τραγούδι με μπουζούκι στην Ελλάδα, το «Έπρεπε να ΄ρχόσουνα ρε μάγκα στον τεκέ μας». Μετά έκανα ένα δικό μου μαγαζί, το Ρομαντικόν Μπαρ «Ο Μάρκος», αλλά δεν είχε χαΐρι.


Δεν μου δώνανε άδεια απ΄ την Αστυνομία, γιατί δεν κάρφωνα.


- Πάντως ήτανε καλή περίοδος.


- Ναι, η καλύτερη. Έγραψα πολλά τραγούδια, παίζονταν παντού, βούιζε ο τόπος. Έβγαλα λεφτά. Όπου και να πήγαινες, παίζανε Μάρκο. Μαγαζιά, ράδια, γραμμόφωνα. Άλλαξα όλο το νταλαβέρι της διασκέδασης. Φύγανε τα σμυρναίκα και τα σαντουρόβιολα, τα ντούρου-ντούρου, και καθιέρωσα το μπουζούκι. Το ΄κανα ανφάν γκατέ.


Ο Μάρκος βυζαίνει λίγη ρετσίνα απ΄ το ποτηράκι του. Ανάβει πάλι τσιγαριά. Απ΄ τον τρόπο του που πίνει και καπνίζει, ηδονικά, καταλαβαίνω πως είναι άνθρωπος των γούστων. Της απόλαυσης. Της γλυκιάς κατάχρησης. Τα πάθη τον έχουνε κατασκάψει- κι απ΄ αυτά ρούφηξε κι έκανε έργο. Το μεγάλο του έργο, το θεμέλιο όλου του ρεμπέτικου.

Το ΄γραψε κι ο ίδιος:
«Με πόνους και με βάσανα με προίκισε η φύση...».

Συνεχίζει μόνος του:
- Ήμουνα καλά τότες, αλλά υπόφερα και πολύ. Μ΄ εκείνη τη μέγαιρα την γυναίκα μου τη Ζιγκοάλα. Δεν μπορούσα να ξεφύγω απ΄ αυτήν. Την κυνηγούσα, πολέμαγα να τη συναντήσω, για να τη δω, έστω και πέντε λεφτά. Κι αυτή συζούσε με τον πούστη τον κουμπάρο μας. Δεν το άντεχα. Είχα εκείνο τον καιρ, ένα σωρό γυναίκες. Πλούσιες, φτωχές, πουτάνες, κανονικές. Αλλά το μυαλό μου ήτανε εκεί: στο λεοντάρι, τη Ζιγκοάλα. Μ΄ έτρωγε την ψυχή. Τόσο όμορφη. Με μαράζωνε. Χρόνια τραβούσε αυτό το γκεζί. Τρελαινόμουνα. Κι όταν αποτραβιόμουνα λίγο, με κυ νηγούσε αυτή. Δεν ησύχαζα. Δεν μ΄ άφηνε. Νύχτα-μέρα αυτή η δουλειά. Εκεί, στο σεβντά της.

Ο συνάδελφος:
- Ζούσες, τότε, μόνος σου;
- Μόνος μου, συζούσα με άλλες γυναίκες, έπαιζα, γραμμοφωνούσα. Πήγαινα περιοδείες. Είχα έρθει και στη Σαλονίκη, προπολεμικά- ο Τσιτσάνης τότες ήτανε εδώ φαντάρος. Είχε πλακώσει κι ο Μεταξάς με τις λογοκρισίες. Τα πράματα σιγά σιγά είχανε αρχίζει να ζορίζουνε. Κλείσανε και τους τεκέδες. Τότες, περίπου ώς το 1939, είχα γράψει το κυρίως έργο μου. Ήμουνα στην κορφή. Με τον πόλεμο άρχισαν τ΄ αγριέματα. Πείνα, δυσκολίες. Παίζαμε με μεγάλο κίνδυνο. Πιο πολύ μετά, στον εμφύλιο. Δεν ήξερες από πού θα σού ΄ρθει. Κι είχα και τον γκαϊλέ της Ζιγκοάλας.


- Συνέχιζε αυτό το βιολί;
- Ναί. Ευτυχώς που γνώρισα τότες μια όμορφη κοπέλα, και πολύ νοικοκυρά, τη Βαγγελιώ. Την παντρεύτηκα μέσα στην Κατοχή, το ΄42. Χωρίς να ΄χω πάρει διαζύγιο και η Καθολική Εκκλησία με αφόρισε. Γιατί αυτοί τότες δεν δίνανε διαζύγια. Η Βαγγελιώ με έσωσε. Μου έδωσε τρεις γιους. Τον Δομένικο, τον Στέλιο και τον Βασίλη. Πολύ καλά παλικάρια. Τα καμαρώνω πολύ μέσα μου. Και οι δυο είναι θεριά στη μουσική. Καλύτεροι από μένα.


Ο συνάδελφος, δισταχτικά:
- Και με τη Ζιγκοάλα, τι έγινε;
Ο Μάρκος, κουνώντας το κεφάλι:
- Τίποτα. Το κακό συνεχίστηκε. Και υποφέραμε κι από άλλα στην Κατοχή. Και μετά τον εμφύλιο, τα ίδια. Φτώχεια, πείνα. Είχανε αλλάξει τα γούστα στη μουσική. Καζαντζίδης και τα λοιπά. Μόνο το εξηντατρίο, το εξηνταπέντε, που έγινε ο Τσιτσάνης διευθυντής στην Εταιρεία, με φώναξε και ξανάγραψα. Τότες έκανα δεύτερη γύρα. Στερεώθηκα πάλι. Έγραψα την «Άταχτη», το «Τι πάθος ατελείωτο» κι άλλα, αρκετά.


Ο συνάδελφος δεν ξέρει πώς να το ρωτήσει.

Μετά το ρωτάει στα ίσια:
- Κι αυτά για τη Ζιγκοάλα τα ΄γραψες;
Ο Μάρκος, κοιτώντας τον πλάγια:
- Πες το κι έτσι.


Μετά:
- Ναι. Γι΄ αυτήν την κάργια.


- Η Ζιγκοάλα, τώρα;
Ο Μάρκος:
- Τώρα, τι;
Σβήνει το τσιγάρο του. Δεν θέλει να απαντήσει.


Τελειώσαμε φαγητά και ρετσίνες. Βγήκαμε έξω.


Περπατήσαμε. Έμεινα ένα βήμα πίσω, κοίταζα τον Μάρκο: ένας φαγωμένος βράχος, με μεγάλα κανιά. Ένας κόσμος ολόκληρος. Μας χαιρέτησε θερμά, πατρικά, μας άφησε.


Η εφημερίδα εκείνο τον καιρό περνούσε περιπέτειες. Ο συνάδελφος έφυγε απ΄ τη δουλειά, μαζί με άλλους. Οι σημειώσεις χαθήκανε. Κι έμεινε μόνο η μνήμη. Και ξανάφτιαξα, τώρα, εκείνη τη συνάντηση όπως την ήθελα. Νομίζω πως, κατά βάθος, μάλλον την επινόησα όλη εκείνη την νύχτα με τον Μάρκο. Όπως επινοεί ο καθένας συναντήσεις με ανθρώπους που θαυμάζει πολύ.


Που τους αγαπάει χωρίς ποτέ να τους έχει γνωρίσει. Εξάλλου, ποιος πραγματικά γνωρίζει ποιον; Βγάλε άκρη.

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΡΟΥ "ΛΑΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ"...

Υπάρχει κανείς από εμας που να αγνοεί "τι εστί τραγούδι";
Προφανώς όχι...αν αναλογιστούμε πως όλες μας οι στιγμές έχουν και ένα μουσικό υπόβαθρο...
ένας έρωτας...
μια λύπη...
μια αγωνία...
...μια αναμονή στη στάση λεωφορείου...
Ναι, αλλά ποια υπόσταση δίνει στη λέξη αυτή ο επιθετικός προσδιορισμός "λαικό";
κατά την ταπεινή μας άποψη λαικό είναι ό,τι εκπορεύεται από και προς το λαό, σε μια απλή και εκλαικευμένη τοποθέτηση...
και τίθεται το εξής ερώτημα:
αν το λαικό τραγούδι εκφράζει τους πόθους, τις πίκρες, τις επιδιώξεις, τις χαρές, τις διεκδικήσεις, την καθημερινότητα του λαού, εν ολίγοις...
κι αν το σημερινό αποκαλούμενο λαικό τραγούδι,
με τους χρυσοπληρωμένους, συχνά άμουσους τραγουδιστές,
τους νευρασθενικούς στιχουργούς,
τους αριβίστες συνθέτες,
τους αρπακολατζίδες ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων,
με τη φιάλη - μπόμπα- ουίσκι στα 200 ευρώ,
με το πανεράκι λουλούδια στα 20 ευρώ- δωρεά του Α Κοιμητηρίου-
με την ακαλαισθησία και το κιτς για φλάμπουρα.....

κι από τη στιγμή που κάθε βράδυ τα κέντρα είναι ασφυκτικά γεμάτα....


...τότε δύο τινά μπορώ να υποθέσω ότι συμβαίνουν:

είτε οτι η συγκεκριμένη βιομηχανία μουσικής και lifestyle πράγματι καλύπτει το "είναι" του ελληνικού λαού..

είτε ότι η μάζα του λαού είναι ακαλαίσθητη και δεν ξέρει πού πάνε τα τέσσερα, ως απόρροια της παντελούς έλλειψης στοιχειώδους παιδείας σ' αυτόν τον τόπο...

Κλήση 200 ευρώ σε ποδηλάτη-πρωταθλητή!

Προσβολή στην αξιοπρέπεια κάθε ποδηλάτη

Αποτελεί βάναυση προσβολή οποιουδήποτε πολίτη μετακινείται ή αθλείται με ποδήλατο αλλά και κάθε δημοκρατικού ανθρώπου η κλήση που έκοψε τροχονόμος στον Κώστα Κωνσταντινίδη, πρωταθλητή του Γ.Σ. Ηρακλής και μέλος της εθνικής ομάδας, επειδή έκανε προπόνηση!


Το εξωφρενικό γεγονός συνέβη το Σάββατο 12/7/08, όταν τροχονόμος της τροχαίας Θέρμης σταμάτησε τον ποδηλάτη στο δρόμο προς Μουδανιά στο ύψος της Καρδίας, όπου έκανε την καθημερινή του προπόνηση. Ο τροχονόμος του χρέωσε παράβαση 200 Ευρώ διότι –λέει- βάση του ΚΟΚ απαγορεύεται να κινούνται ποδήλατα σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας και αυτοκινητόδρομους. Τη στιγμή, μάλιστα, που συμπλήρωνε την κλήση, δήλωσε προκλητικά: «θα σου κόψω 200 Ευρώ κλήση, για να δούμε αν θα ξαναπατήσεις στην ΕΟ Θεσσαλονίκης- Μουδανιών»!

Στη συνέχεια κάλεσε περιπολικό για να μεταφέρουν τον ποδηλάτη στο Τμήμα για εξακρίβωση στοιχείων, ζητώντας του να αφήσει το πανάκριβο ποδήλατο στην άκρη του δρόμου.

«Την ίδια στιγμή που δεν υπάρχουν ούτε ποδηλατοδρόμοι ούτε ποδηλατοδρόμια, η ίδια η τροχαία δε βγάζει ούτε καν άδειες για ποδήλατα ούτε υπάρχουν ειδικές πινακίδες σε κάθε είσοδο σε αυτοκινητόδρομους που να ενημερώνουν για την απαγόρευση ποδηλάτων, μοτοποδηλάτων κλπ, που και πως θα κινηθούν τα ποδήλατα; Θα τα βάζουμε ως μπρελόκ στο καθρεφτάκι των αυτοκινήτων;», δήλωσε ο νομαρχιακός σύμβουλος Μιχάλης Τρεμόπουλος.

Η υποκρισία στο μεγαλείο της…